Allah (swt) a agréé le sacrifice du Prophète Ismâ’îl en épargnant sa vie et en le remplaçant par un bélier apporté de Djannat par l’Ange Gabriel, mais Il a dit au Prophète Ibrahim que cet agrément est conditionné par Un Sacrifice Suprême à venir.

Coran (37 :107-108-109) « wa fadaynàhou bizibhîne ‘azîm. wa taraknà ‘alayhi fîl àkhirîne. salàmoun ‘alà ibràhim. » « Et Nous le rançonnâmes d’une énorme immolation. Et c’est à lui que Nous laissâmes la postérité. Paix sur Abraham "

Le Prophète Mohammad (saw) est le seul prophète dans la lignée du Prophète Ismâ’îl, et c’est son petit fils bien-aimé, notre troisième Imam Hussein ibn ‘Ali (as) qui s’est acquitté de cette rançon, afin de sauver l’Islam de l’anéantissement, en accomplissant ce Sacrifice Suprême en offrant à Allah (swt) sa vie, ses biens et la vie de ses enfants et de ses compagnons dans le désert de Karbala.

vois ici:

http://www.sibtayn.com/fr/index.php?option=com_content&view=article&id=397:des-larmes-pour-karbala&catid=124:muharram-et-karbala&Itemid=580

نام »حسين« انتخاب شده از طرف خداست و مشهورترين لقب حضرت سيدالشهداء و كنيه‏ ى او اباعبداللَّه است كه اين كنيه را پيامبر اكرم(ص) براى حضرتش انتخاب كرد در آن لحظاتى كه امام حسين(ع) در سن شيرخوارگى در آغوش پيامبر(ص) جاى دادند رسول خدا در حالى كه به چهره‏ ى نوه‏ ى عزيزش خيره خيره نگاه مى‏ كرد و اشك ديدگانش را فراگرفته بود فرمود: عزيزُ علىَّ يا اباعبداللَّه«مصيبت‏هاى تو بر من سخت است اى ابا عبداللَّه.
امام حسين شرافت جدّ و پدر و مادر و خواهر و عمّ و فرزند دارد.
جدّ پدرى او ابوطالب و جدّه پدرى فاطمه ‏ى بنت اسد، جده‏ ى مادرى خديجه كبرى امّ‏ المومنين و جدّ مادرى‏شان پيامبر اكرم(ص). والده‏ى ماجدشان حضرت زهرا(س) و برادرى همچون امام مجتبى سيّد الاسباط و خواهرى مانند زينب و امّ‏ كلثوم و فرزندى چون امام سجاد زين ‏العابدين(ع) دارد. عموى گراميش جعفربن ‏ابيطالب و از امتيازاتى كه براى امام حسين در لابه‏ لاى روايات وادعيه به چشم مى‏خورد اين كه 9 امام از نسل او و شفا در تربت او و استجابت دعا در تحت قبّه او قرار داده شده...»المعوّض من قتله انّ‏الائمة من نسله والشفافى تربته».
اَلاَّم فاطِمَةُ والاَبُ الكَرّار لااَبَ فِى الانام كَذا وَلااُمَّ كَذى
از سينه هيچ زنى شير نخورد، گاهى از زبان جدش پيامبر (ص) و گاهى از انگشتان ابهامش تغذيه مى‏ كرد.
قال الصادق(ع):
لَم يَرْضَعِ الْحُسَيْنُ مِن فاطِمَه وَلا مِنْ اُنثى يُوتى بِهِ النَّبىَّ اِبْهامَه فى فَمِهِ فَيَمُصُّ مِنهاما يَكفيهِ اليَوْمَيْنِ وَالثلث فَنَبَتَ لَحْمِ الْحُسين مِنْ لَحمِ رَسولِ اَللَّه و دَمُهُ مِن دَمِهِ‏و لَمْ يُولَدْ لِستِّةِ اَشهُرٍ الاّ عيسىَ بنِ مَرْيَمِ وَالْحُسَينِ بنِ عَلّى.
گوشت و خون امام حسين(ع) از گوشت و خون پيامبر(ص) روئيده شد و كسى جز حضرت عيسى و امام حسين(ع) در شش ماهگى به دنيا نيامد.
امام حسين(ع) در روز رحلت پيامبر(ص) شش سال و شش ماه وبيست و پنج روز داشت، و در حالى كه مادرش را از دست داد كه شش سال و دو ماهه بود و درآن روزهايى كه پدرش على(ع) به شهادت رسيد و سى وشش سال و 48روز از عمر نازنين او مى‏ گذشت و بالاخره در ايام شهادت برادرش امام مجتبى(ع) 45سال و شش ماه و 27روز داشت .

تعريف مفهوم عبادت و منحصر ساختن آن در اعمال و حركات مخصوصي كه از روي عادت و يا انگيزه هاي ناچيز صورت مي گيرد، آن چنان نابجا و غلط است كه تعريف انسان و منحصر ساختن عظمت و امكانات او در نشستن چند لحظه اي و بازي كردن با انگشتر و تسبيحش، يا گذاشتن يك صفحه كاغذ سفيد روي ميز و خط كشي هاي كج و راست بدون هدف روي آن... اين عبادت، كميت و كيفيت مخصوصي ندارد؛ از بيل زدن زراعت روستا بچه اي در مزرعه خود گرفته تا چشم پوشي از ميلياردها ثروت در راه خدمت به انسان ها كه نهال هاي باغ خداوندي هستند، از مطالعه يك سطر دانش براي رسيدن به واقعيات گرفته تا جهان بيني كلي، از جارو كردن كارگاه براي معيشت و كار كارگر و مديريت صحيح كارفرما، همه و همه با شرط فوق عبادت معبودي يگانه است.

منبع: فلسفه و هدف زندگي، محمد تقي جعفري،‌موسسه تدوين و نشر آثار علامه جعفري،‌تهران، 1389،صص 102-103.

کتاب بحران معرفت (نقد عقلانیت و معنویت تجدد)؛ محمد فنایی اشكوری، انتشارات موسسه امام خميني (ره)، کتابی است که در نقد کتاب «راهی به رهایی» نوشته آقای مصطفی ملکیان، به نگارش درآمده است، این کتاب ادعاها و نظرات آقای ملکیان را بررسی کرده و آنها را به نقد کشیده و رد می کند، در واقع این کتاب اندیشه تجدد و مدرنیته رو نقد می کند، علیه نگاه و روش کانت و کانتی ها در فلسفه و معرفت شناسی استدلال می کند بطلان شک گرایی مدرن رو روشن می سازد... به تمام حقجویان و حق طلبان توصیه می شود مطالعه این کتاب رو حتماً در برنامه خود قرار دهند.

منبع سخن: فلسفه دين، نُرمن گيسلر، ترجمه حميدرضا آيت اللهي، انتشارات حکمت، 1384، ص 566.

عشق، قسمت اول

یکی از دوستان از عشق پرسیده اند البته سوال ایشان بیشتر از عشق مجازی است ولی برای توضیح ناگزیر از بیان چیستی عشق حقیقی و فرق آن با عشق مجازی هستیم.
یک. عشق مسئله ای است که سخن گفتن درباره آن دشوار است... به قول یکی از اساتید ما هر میرزاچغندری نمیتونه در این موضوع صاحب سخن باشه البته آنچه هم ما مینویسیم عمده آموخته هایی است که از زبان اساتید و بزرگان (می توان درباب عشق به سخنان گهربار فیلسوفان بزرگ اسلامی همچون صدرالمتالهین شیرازی، ابن سینا، فارابي، و نیز نوشته های اندیشمندانی چون غزالی که ملامحسن فیض کاشانی آن را شرح زده است مراجعه نمود) شنیده ایم...
دو. در تعریف عشق گفته اند که کلمه عشق برگرفته از عشقه نام گیاهی است که به دور درخت می پیچد به طوری که درخت را دربر می گیرد و موجب زردی و ازبین رفتن درخت می شود انگار انسانی هم که عشق در قلب او شعله ور می شود شبیه این درخت است که از آب و نان و غذا می افتد و همه چیز را از یاد می برد و روح خود را دربست و دوقبضه در دست معشوق خود می نهد و به قول شاعر می گوید: «حکم آنکه تو فرمایی» چنین انسانیدیگر خود را نمی بیند برای خود کار نمیکند برای خود نفس نمیکشد برای خود زندگی نمی کند بلکه تنها معشوق خود را می بیند همانطور که باباطاهر می گوید: «به دریا بنگرم دریا ته بینم، به صحرا بنگرم صحرا ته بینم...» این شخص هرچه می کند برای معشوق خود می کند و شاید دیگران او را سفیه و دیوانه نامند که کارهایش توجیه عقلی ندارد، و نیز برای دیگری نفس می کشد و زندگی می کند به طوری که یاد معشوق او را قادر به ادامه زندگی و تحمل گذران لحظه ها و ساعات و روزها و سالهایش می سازد و تصور هرگونه بدون معشوق بودن برای او دردآور بوده و زندگی را تلختر از هر زهرماری می کند به طوری که هرگونه نبود و فقدان معشوقش او را برای ادامه زندگی بی میل و انگیزه می کند...

سه. تقسیم عشق به حقیقی و مجازی

در میان فیلسوفان و عرفا معروف است که عشق یا حقیقی است و یا مجازی، عشق حقیقی مخصوص خداوند است که غایت قصوی و هدف نهایی می باشد و اما عشق مجازی عشقی است که بین مخلوقات برقرار می شود...
عارفان هم تاکید می کنند که عشق مجازی مهم و دارای اهمیت است تنها به این دلیل که می تواند منتهی به عشق حقیقی گردد البته این به شرطی محقق می شود که شخص بتواند عشق خود را مهار کرده و آن را کنترل کند و به سوی حق هدایت نماید.
البته بنده در این تقسیم حرف دارم و فکر میکنم چنین تقسیمی گرچه درست است ولی تعبیری است که گمراه کننده است چرا که تعبیر عشق مجازی ناخودآگاه ارزش منفی به این قبیل عشق می دهد، بنده فکر می کنم اگر بگوییم عشق فرعی و عشق اصلی بهتر است برای این تقسیم و تعبیر مثالی می زنم اگر رود خانه را ملاحظه کنیم که به دریایی می ریزد از شعبه هایی از کوهها سرچشمه می گیرد و به هم می پیوندد و بالاخره رود را تشکیل می دهد آبهایی که از قسمتهای کوهها جاری می شود رودخانه نیست اما قابلیت آن را دارد که اگر زیاد شود و همه آنها به هم بپیوندد و از بین نرود و خشک نشود در اینصورت به رودخانه تبدیل می شود عشق هم چنین است حالتی در قلب انسان پیدا می شود اگر این حالتها ادامه یابد تمرین شود کار شود قویتر شود به هم بپیوندد خشک نشود و... بالاخره مسیر خود را پیدا می کند و به خداوند منتهی می شود...

ادامه دارد...

مرگ و زندگی در سومالی

امروزها شاهد تراژدی ای در سومالی هستیم، سی و چند هزار کودک از گرسنگی مردند این خبری است که باید انسان رو از زندگی سیرکنه و ادامه زندگی رو تلخ کنه اگه چنین احساسی به ما دست نداد و با دیدن استخوان های بیرون زده کودکان سومالی و گریه مادران آنها، اگر به گریه نیفتادیم حتما بدانیم که از دایره انسانیت بیرون رفته ایم...

خواهران و برادران عزیز به حکم ایمان و اسلام و به حکم انسانیت و اخلاق ما وظیفه داریم به این بینوایان کمک کنیم... درست است که اینها به ما نیاز پیدا کرده اند ولی باور کنیم که ما هم به آنها نیاز داریم آری ما به کودکان گرسنه سومالی نیاز داریم تا با کمک به آنها پله ی ترقی و صعود رو طی کنیم و به خدا برسیم، به نظر من این فرصتی است که خداوند فراهم کرده تا بندگانش خودشون رو به خدا نشون بدهند و به خدا بگویند خدایا دیدی با اقتدا به حضرت زهرا سلام الله علیها که چند روز پشت سر هم گرسنگی کشید و غذایش رو به مستمندان بخشید، ما هم به داد گرسنگان رسیدیم... البیته اینجا خیلی از ماها لازم نیست گرسنگی بکشیم الحمدلله اینقدر داریم که هرچقدر بدیم باز نیازی به گرسنگی نیست...

استادی می گوید که ثروت ما همان است که در راه خدا داده ایم نه آن که در دست و حساب بانکی مان اندوخته ایم:

زماني مالي هر چند اندك در مسير خوب هزينه مي‌شود كه اين مال ماندگار است و باعث افزايش ثروت انسان مي‌شود، به تعبيري ثروت چيزي نيست كه براي خود اندوخته‌ايم، ثروت آن است كه براي خدا بخشيده‌ايم؛ زيرا ثروت دارايي ماست، داشته‌هاي انسان بخشش‌هاي اوست. اگر ديگران را در مال خود سهيم دانستيم و براي آنان حقي قائل شديم و اين حقوق را به صاحبانش رسانديم. ثروت ما فزوني خواهد يافت. از اين‌روست كه قرآن مي‌فرمايد: انفاق باعث افزايش مال انسان مي‌شود... (اسرار حج، محمدتقی فعالی، ص 23؛ و نیز قرآن، سوره بقره، آیه 261).

بیایید فکر کنیم ده روز رفتیم و برای آنها و کودکان سومالی کمک کردیک زحمت رفتن و دردسر سفر و دوری از خانواده هم برای خودمان، همینجا حقوق ده روز یا حتی یک ماهمون رو بزاریم برای این بندگان مسلمان که خدا قطعاً آنها رو امتحانی برای ما قرار داده است... رح کنیم تا خدا به ما رحم کند... در روایتی فرموده شده به یتیمان و کودکان دیگران رحم کنید تا به کودکان شما رحم و کمک شود... و این واقعیتی در دنیاست که اعمالمان به خودمان معکس می شوند... خدانکرده مثل کسی نباسیم که مالش بر اثر اتفاقی از دست رفته و بعداً گفته باشد ای کاش لااقل دیروز نصفش رو به نیازمندان داده بودم...